मेरो जीवनको सबैभन्दा आनन्दायी अनुभव म प्रधानमन्त्री हुँदाको अनुभव होइन। मेरी दुलहीले म प्रधानमन्त्री बन्ने कुराको घोर विरोध गरेकी थिइन्। उनले यति विरोध गरिन्, त्यसपछिका केही कार्यक्रम समारोहहरूमा उनी मसँग सामेल नहुने भइन्। साँच्चै भन्दा मेरो जीवनको सबैभन्दा आनन्ददायी अनुभव वा स्मृति हालसालैको एउटा घटना भएको छ। त्यसबारे म तपाईंलाई भन्छु। म एउटा गाउँको भ्रमणमा थिएँ। एउटी १९/२० वर्षकी एकदम राम्री र स्वस्थ केटी मकहाँ आइन्। तिनी शिवजीको मन्दिरमा पूजा गरेर आएकी रहिछन् र निधारमा पूजाको टीकासमेत लगाएकी थिइन्। म अति नै व्यस्त थिए। तैपनि तिनले एकपटक भेट गर्ने आग्रह गरिछन्। मेरा साथीहरूले तिनलाई म भएका ठाउँमा ल्याएपछि उनले म एक्लै भेटेर कुरा गर्न चाहन्छु भनिन्। अनि हामी एक्लै कुरा गर्न थाल्यौँ। उनले मलाई भनिन्, उनी आˆनो जीवन मलाई अर्पण गर्न भनेर मन्दिर गएकी थिइन्। म बिरामी छु र चाँडै नै शल्यक्रियाका लागि दिल्ली जाँदैछु भन्ने उनलाई थाहा रहेछ। ती अविवाहिता षोडसीले खाउँखाउँ र लाउँलाउँ वयमा उभिएर आˆनो जीवन देवमन्दिरमा गएर मलाई अर्पण गरिछन्। मैले भने- 'यो त ज्यादै ठूलो उपहार भयो, त्यसको बदलामा म तिमीलाई के दिन सक्छु ?' उनले भनिन्- 'तर म तपाईंले दिनुभएको उपहार लिन बाँचिरहने छैन, म त मरिहाल्छु नि।' म त्यो दिन प्रसन्नतावश रोएँ। त्यो मेरो जीवनको सबैभन्दा आनन्दको स्मृति हो।

केही दिनअघि केही बूढाबुढीहरूको हूल मेरो घरतिर आइरहेको मैले देखें। अनि ती मान्छे को हुन् भनेर मैले सोधें। उनीहरू मलाई भेट्न आएका भनेर मलाई भने। उनीहरू शिवरात्रिमा पशुपतिनाथको दर्शन गर्न भनेर तराईको कुनै गाउँबाट यहाँ आएका थिए र दर्शन गरेर घर फर्किंदै थिए। मैले उनीहरूलाई भनेँ 'पूरा तीन दिन हिँड्न बाँकी नै छ र मलाई भेट्न आएर आˆनो समय मात्र किन खेर फाल्नुभो ?' तिनीहरूको अगुवाले भन्यो- 'हैन नभेटीकन जाने हो भने त गाउँका मानिसहरूले उनीहरूलाई गाली गर्छन्। काठमाडौँ त गयौ, तर बीपी कोइरालालाई नभेटीकनै आयौ ?' अनि तिनीहरूले आˆनो घर लान भनेर मेरो तस्बिर मागे। मानिसहरूले आफूलाई त्यस्तो स्नेह गरेको देख्ता प्रसन्न नभइकन को रहन सक्ला ?

-प्रदीप गिरिद्वारा सम्पादित 'विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला राजनीतिक अभिलेख' कृतिबाट लिइएको एक अंश।)