राति अबेरसम्म पनि दलहरूबीच सहमति बन्न सकेन। नेपालीका लागि उत्सुकतापूर्ण प्रतिक्षा अब लगभग व्यर्थ भएको छ। जति विवाद, बहस गरे पनि सबैखाले नेपाली नरम गरम गरी संविधान जारी होस् भन्ने पक्षमा थिए। तर यी पङ्ति लेख्दासम्म संविधान जारी हुने अवस्था समाप्त प्रायः भएको छ। अर्थात् संविधानसभाबाट संविधान जारी हुने छ दशकदेखिको नेपालीको साझा सपना समाप्त हुने भएको छ।

संविधानसभाको निर्वाचनपछि जनताले पटक-पटक म्याद थपिँदा अब नेताहरू सुध्रन्छन्, सुध्रेर केही गर्छन् कि भन्ने आशमा सहँदै बस्दै आएका थिए। तर यो आशमा तुषारापात हुने अवस्था आएको छ। जनतालाई आशा थियो, जेसुकै भए पनि नेताहरूले आ-आˆनो स्वार्थ छोडेर केही गर्लान्, देशलाई निकास र विकासको मार्ग प्रशस्त गर्लान्। नेताहरूले भने आˆनो चाला बदल्न सकेनन्। 'मेरो गोरुको बाह्रै टक्का' भन्दै, गर्दै रहे। जनताका चाहना, भावना सधैँ बहिष्करणमा रहे।

वस्तुतः यो परिस्थिति नेताहरूको चरम सत्ता लोलुपता, लापरबाही र सम्वेदनहीनताबाट उत्पन्न भएको छ। पार्टी, गुटको व्यक्तिको हित, हैकमभन्दा राष्ट्रको हित र चाहनालाई तिनले कहिल्यै गम्भीरतापूर्वक लिएनन्। हाम्रो समाज बदलिँदै छ, सामजमा नयाँ चेतनाले आकार ग्रहण गर्दैछ, त्यो चाहना र चासोलाई बेलैमा नेताहरूले गम्भीरतापूर्वक ग्रहण गर्न सकेनन्। संविधान बनोस्, नबनोस् आˆनो स्वार्थ-चक्र नटुटोस् वा मैले नपाए सत्ता अरुले नपाओस् यस्तो सतही र सङ्कीर्ण सोचले गर्दा अमूल्य समय खेर गयो। जनतामा आज व्याप्त निराशा र क्षोभको दायित्व नेताहरूले लिनुपर्छ, जनताको धैर्यको बाँध टुट्न लागेको छ। संविधानसभाका लागि नौ अर्ब रुपियाँ खेर हुने भएको छ भने चार अति महत्वपूर्ण वर्षसमेत व्यर्थ हुने भएको छ। आम जनतालाई नेताहरूको वकपत्रसँग अब मतलब नहुने स्थिति उत्पन्न हुने भएको छ। अर्कोतिर नेपाली समाज नराम्रो गरी आपसमा विभाजित भएको स्थिति छ। आजको स्थितिपछि हामी अब असफल समाज, असफल राष्ट्रको स्थितिमा पुग्न लागेका छौँ। यसमा बढी जिम्मेवार नेताहरु त छँदैछन्, बँधुवा बुद्धिजीवी, पत्रकार, युवा, विद्यार्थीको बँधुवा तर्क र आस्था पनि कम जिम्मेवार छैनन्। यो देशका स्वतन्त्र र निर्भिक प्राज्ञिक जमातले बेलैमा नेताहरूप्रति कडा जवाफदेही माग गरेको भए सम्भवतः आजको स्थिति आउँदैनथ्यो। पार्टीहरूका इमानदार कार्यकर्ताले नेताहरूलाई बेलैमा खबरदारी गरेको भए स्थिति अर्कै हुन्थ्यो। दुर्भाग्यवश, अझ नेताहरू मुलुकमा उत्पन्न गम्भीर स्थितिप्रति गम्भीर देखिँदैनन्। चार वर्षको गल्ती एक दिनमा सच्याउने ऐतिहासिक अवसर नेताहरूले सदुपयोग गर्न सकेनन्। अब जेठ १५ को गणतन्त्र दिवस रङ्गहीन, अर्थहीनसरह हुने देखिन्छ। यो क्षतिको भरपाई हुन कठिन छ। अभागी देशका अभागी जनताले थप दुःख पाउने दिन सुरु भएजस्तो लाग्दैछ।